مرگ من روزي فرا خواهد رسيد
در بهاري روشن از امواج نور
در زمستاني غبار آلود ودود
يا خزاني خالي از فرياد و شور
مرگ من روزي فراخواهد رسيد
روزي از اين تلخ و شيرين روزها
روز پوچي همچون روزهاي دگر
سايه از امروز ها و ديروز ها
ديدگانم همچو دالانهاي تار
گونه هايم همچو مرمر هاي سرد
ناگهان خوابي مرا خواهد ربود
من تهي خواهم شد از فرياد درد
خاک ميخواند مرا هر دم به خويش
ميرسند از ره که در خاکم نهند
سکوت سر شار از ناگفته هاست!
دلتنگي هاي آدمي را باد ترانه مي خواند
روياهايش را آسمان پر ستاره ناديده مي گيرد
وهر دانه برفي
به اشكي نريخته مي ماند .
سكوت سرشار از سخنان ناگفته است .
از حركات ناكرده، اعتراف به عشق هاي نهان
وشگفتي هاي بر زبان نيامده
در اين سكوت حقيقت ما نهفته است
حقيقت تو و من .
براي تو و خويش چشماني آرزو مي كنم،
كه چراغ ها و نشانه ها را در ظلماتمان ببيند.
گوشي كه،
صداها و نشانه ها را در بي هوشي مان بشنود.
براي تو و خويش روحي كه اين همه را در خود بگيرد و بپذيرد .
و زباني كه در صداقت خود ما را از فراموشي خود بيرون كشد .
و بگذارد از آن چيز ها كه در بندمان كشيده سخن بگوييم .
گاه آنكه ما را به حقيقت مي رساند خود از آن عاري است .
زيرا تنها حقيقت است كه رهايي مي بخشد .
از بخت ياري ماست شايد ،
كه آنچه مي خواهيم ، يا به دست نمي آيد
يا از دست مي گريزد .
سلام من به محرم محرم گل زهرا
به لطمه های ملائك به ماتم گل زهرا
سلام من به محرم به تشنگی عجیبش
به بوی سیب زمین و غم حسین غریبش
سلام من به محرم به غصه و غم مهدی
به چشم كاسه خون و به شال ماتم مهدی
سلام من به محرم به كربلا و جلالش
به لحظه های پر از حزن و غرق درد و ملالش
سلام من به محرم به حال خسته زینب
به بینهایت داغ دل شكسته زینب
گاهی چه ساده میگیریم ، چه ساده گناه می کنیم ، چه ساده خدارو نادیده میگیریم
در نهایت چه ساده به سمتِ خدا بر می گردیم ، چه گستاخانه دعا میکنیم ، چه
احمقانه طلبکاریم ، چه ناجوانمردانه توبه میکنیم و باز دوباره...
گاهی وقت ها هم هست که به حال ِ خیلی ها که به خدا رسیدن غبطه می خوریم...
و باز غبطه میخوریم اما در عین ِ حال راه ِ قبلی ِ خودمونو پیش میگیریم
و باز غبطه غبطه غبطه... می خوریم!!!
خوش به حال ِ اون هایی که راه ِ رسیدن به خدا رو پیدا کردن ...
اینجور آدما تو امتحان های خدا تو سختی ها تو شادی ها همیشه
شکر گزارن واسه همینه که شاگرد اول ِ کلاس ِ خدا میشن
اما یکی مثل ِ من که همیشه ناله میکنه تو امتحانات ِ خدا رد میشه ...
اما یکی مثل ِ تو که تو امتحان های ِ خدا صبر به خرج میدی قبول میشه...
غبطه میخورم به شاگرد اول ِ کلاسِ خدا ...
از كدامین درخت تكیده بگویم
از كدامین برگ ریزان خسته ی زیر باران
و از كدامین قصه ی ناتمام ناگفته
كه از هر كجا آغاز كنم قصور ورزیده ام
باید دل به دریا زد ،باید چون دریا شد ، باید دل دریایی داشت وگرنه هیهات ،هیهات
ماندنت مرگ است و بودنت خزان ، هستی ات هامون و زندگیت شكری و طعامی
و ای كاش می شد در آزادی هم باز آزاد بود .
چیزهایی می آزاردت ، چیزهایی كه به تو چسبیده اند و رهایت نمی كنند .
جدانشدنی و سایه به سایه با تو در حركت
حتی وقتی كه آزادی ، زمانی كه دل دریایی داری ،و آنگاه كه به اوج میرسی
عشق ، كوچ، هجر ،اشك ، دل ، فراق ودست های ملتمسانه خواهـــــــــش
گردش یك روز در شهر را با دریغ آرزومندی و آواز سكه هایی را در محبس لباس
نه اینكه دریچه ای دارد آن ، نه اینكه بی محابا خواهان چیزی هستی ، نه اینكه دست اخلاص داری ،نه.....
تنها به این دلیل كه تو، تو هستی ، همین قدر ،همین حد ، همین اندازه .
آیا این همان سرنوشت است ؟
باور كن آسوده ای
تلاش تو ، همت تو ،احساس تو .............نه !!
چیزی نمی شنوی ،باز در نیمه را كاستیها خواهی بود
پس
همان به كه آغازت نقطه ی پایان باشد
دردت ،چهره ی خندان
و دلت به وسعت چمدان های لذت
شرح این قصه انجامی ندارد ،انجامی هم اگر داشت از بهر ما نیست
معنی و مقصود از تقدیر :
تقدیر یک امر فراگیر است و هیچ امری خارج از آن نیست. فقط مرگ نیست که مقدر است معالجه نیز مقدر است . فقط در ورطه هلاک افتادن مقدر نیست، پیشگیری از هلاکت هم مقدر است. در روایت آمده است همه چیز در جهان تحت سیطره هفت چیز است: قضا و قدر ، اراده ، مشیت ، کتاب، و اجل و اذن ،سپس هر کس که جز این اندیشد بر خداوند دروغ بسته است یا سخن او را تکذیب کرده است.
همه انسان هایی که در گذشته بر اثر ابتلا به بیماری سل جان خود را از دست می دادند مرگشان خارج از تقدیر نبود و هم مداوای مسلولینی که در عصر ما هستند خارج از حیطه تقدیر نیست.
تقدیر فقط طول عمر نیست، گمان ناپخته بعضی افراد این است که فقط طول عمر مقدر است و بقیه عوامل چنان ردیف می شوند که با آن طول خاص جور شوند. اینان نمی اندیشند که همان عوامل اند که طول عمر را تعیین می کنند، طو ل عمر تابع آنهاست نه آنها تابع طو ل عمر.
اختیار و تقدیر چگونه با هم سازگارند؟
اصلاً اختیار آدمی هم از مقدارت عالم است و لذا اعمال اختیار نه مخرب تقدیر که عین تقدیر است. از پیامبر پرسیدند آیا دعا کردن برای شفای بیمار خلاف تقدیر است؟ فرمودند: عین تقدیر است .
امیرمۆمنان از زیر دیوار شکسته ای گریختند و گفتند : از قضای خداوند به قدر او پناه می برم یعنی از تقدیری به تقدیر دیگر.
تقدیر تفسیر حوادث عالم:
تقدیر جزو نیروهای این عالم نیست، تقدیر تفسیری است از این عالم ما به علل و اسبابس خاص متولد می شویم و با علل و اسبابی هم از دنیا می رویم و تقدیر تفسیر این علل و اسباب است همانگونه که جبر و اختیار تفسیر اعمال ما در این جهان اند نه نیروی موجود در آن. در نهایت باید گفت تقدیر چیزی نیست که حاکم بر سر نظام عالم باشد، نظام عالم و کارکرد آن عین تقدیری است که برای آن شده است.
خداوند در آفرینش انسان و از مجرای خلقت او تقدیر خویش را جاری می سازد . جهان چیزی جر موجودات جهان نیست و تقدیر نیز چیزی اضافه بر موجودات جهان نمی باشد . خداوند یک بار ما را آفریده تا چنین باشیم که هستیم. تقدیر و اجل امری غیر از خلقت آدمی است.
تعبیری که حضرت امیر علیه السلام درباره پارسایان دارند نیز بر همین تقدیر اشاره دارد، حضرت می فرمایند: « اگر اجّلی که خداوند برای آدمیان مقرر کرده است نبود جان پارسایان از شوق ثواب و خوف عقاب از بدن آنان می گریخت. »
پارسایان نیز ساختمان بدنی و روحی خاص دارند و همین عین تقدیر اجل آنان است که اگر این نبود روح آنان به خاطر تعلق به جای دیگر و اشتیاق به عالم دیگر از بدنشان خارج و به سوی ملکوت پروزا می کرد. ساختمان بدن آدمی چنان است که تا ضربه شوق و خوف به مرحله خاص نرسد نمی تواند روح را از بدن خارج سازد.
بنابراین روشن شد که تقدیر جز قوانین حاکم بر جهان نیست و آدمی با قدم گذاشتن بر روی جهان خاکی و بهره مندی از وجود ، لاجرم خود را در سیطره قوانین قرار می دهد که زندگی او را تحت الشعاع خویش قرار می دهند و این همان تقدیر است.
البته درباره تقدیر تعبیر و تفسیرهای فراوانی وجود دارد که برخی دقیق و برخی بسیار کلی و به اجمال مطرح شده است.